1. Finish of normal life

Sophie

Wjechałam samochodem do garażu, po czym sprawnie z niego wysiadłam i udałam się do domu,nie zapominając przy tym o rzeczach,które ze sobą miałam. Podsumowując ten dzień jednym zdaniem : było nieźle. Może poza tym,że znowu dostałam jedynkę, i to znowu przez Vince'a. 

Ja go naprawdę kocham,ale to że codziennie nie mogę sie przez niego skupić to zupełnie co innego. Tak więc, jestem martwa, bo to już piąta jedynka, a patrząc w kalendarz już niedaleko do wywiadówki, co daje mi spędzanie miesiąca (o ile nie więcej) na gapieniu się w cztery ściany mojego pokoju. 

Chwyciłam za klamkę i otworzyłam sprawnie drzwi wchodząc do środka. Zdjęłam z siebie buty oraz marynarkę i szybkim krokiem podążyłam ku jakimś odgłosom z kuchni. 

-Hej. - rzuciłam wchodząc. 

-Cześć. - przywitała mnie mama. -Mogłabyś pomóc bratu roznosić jedzenie na stół? Za parę minut powinien być tutaj tata. 

Kiwnęłam głową twierdząco i chwyciłam dwa półmiski w dłonie. Rozłożyłam je na stole, tym samym widząc że ktoś mi się przygląda. 

-Hejka. -uśmiechnął się do mnie,co u mojego brata było rzadkie.

 Doceniłam ten gest i również lekko się uśmiechnęłam. 

-Hej. -odpowiedziałam. 

-Od kiedy pomagasz mamie przy obiedzie? -spytał puszczając mi irytujący uśmieszek. 

Ugh, mój starszy brat powrócił. 

-Dokładnie od wtedy, gdy ty zacząłeś. -dogryzłam złośliwie.

-Nathan,Sophie....to koniec waszego wyjątkowego pomagania mi? -głos naszej rodzicielki rozległ się po domu. 

-Nie,mamo. Skądże. -mruknęłam, wracając do kuchni. 

Gdy wszystko było już gotowe,a tata był w domu zasiedliśmy do stołu. 

-A więc...Nathan,jak było w szkole? -zaczął temat tata,patrząc na niego znacząco. 

-Było dobrze,tato. Trochę nudno,ale to przecież szkoła. -zaśmiał się nerwowo. 

Już wiedziałam,że coś było nie tak. Nagłe pomaganie mamie,dosyć miłe zachowanie wobec mnie,odebranie Josh'a ze szkoły,co mama również chwaliła...sprytnie braciszku. 

Zaśmiałam się lekko i nałożyłam na swój talerz trochę mojej ulubionej sałatki

-A jak u ciebie Sophie? 

Mina mi zrzedła. -Uhm,było...nieźle. -odparłam nadal patrząc w talerz. 

-Josh? 

-Było zajebiście. -wyszczerzył się. Wszyscy otworzyliśmy szeroko oczy. 

-Josh,skąd znasz to słowo? -mama popatrzyła oniemiała na mojego młodszego brata. Też byłam w niezłym szoku,że siedmioletnie dziecko zna takie słowo,przy wychowaniu naszych rodziców. Ja sama nauczyłam się przeklinać dopiero w siódmej klasie,a i tak nie robiłam tego często. 

-Dzisiaj,jak Nathan podwoził mnie do szkoły to mówił tak przez telefon. -blondyn uniósł ręce ku górze. 

Parsknęłam śmiechem zasłaniając się ręką. 
-Sophie, to nie jest śmieszne. -skarciła mnie mama, przez co szybko się uspokoiłam. -Wydaję mi się,że obiad już skończyłaś...idź do swojego pokoju, my mamy tutaj do pogadania. 

Odsuwając się od stołu, wstałam i tak jak mi kazano poszłam do swojego pokoju. Usiadłam na swoim łóżku rozprostowując wszystkie obolałe kości. Z mojej szkolnej torby wyjęłam telefon i zobaczyłam,że lampka z boku mojego telefonu miga. To znaczyło,że ktoś do mnie dzwonił. Odblokowałam go i spojrzałam na ostatnie połączenia. Vince. Wybrałam jego numer z uśmiechem, po czym przyłożyłam sprzęt do ucha. 
Jeden sygnał,drugi,trzeci,czwa..
-Halo?
-Vince...dzwoniłeś. -uśmiechnęłam się znowu. 
-Sophie,jest mały problem.- po jego głosie mogłam rozpoznać,że był przerażony. -On dotycy naszej dwójki. 
-Co się stało?-spytałam podnosząc się z łóżka. 
-Nie jesteśmy bezpieczni. -odparł, głośno przełykając ślinę. 
-Co się do cholery stało,Vince?! Nie mam całego dnia! -wrzasnęłam.
-Oni......oni nas znaleźli,nie jesteśmy tu bezpieczni,nasze rodziny,nikt nie jest już bezpieczny.



Oto pierwszy rozdział. Mam nadzieję,że to i cały blog się wam spodoba:) 
Proszę o jakiekolwiek komentarze,uwagi,dobre rzeczy,wszystko co wam leży na sercu. 
Dzięki i do usłyszenia.